Douce France

Met een kopje thee op station Valence Ville, Frankrijk, wacht ik op mijn Covoiturage, 'shared ride' van hier naar Barcelona. Een beetje zenuwachtig kijk ik om me heen en op de klok. Ik heb geen idee hoe 'mijn chauffeur' eruit ziet en mijn telefoon weigert weer eens bereik te hebben dus bellen kan ik hem ook niet. Ik heb geen idee wat ik ga doen als we elkaar mislopen, maar dat zien we dan wel weer. Mijn beschrijving 'I am little, I have red hair and a big backpack, and oh yeah, I am a girl. Everyone in France expects a guy when they hear my name before meeting me, just so you know.' is vast duidelijk genoeg.

Zo gaat het eigenlijk al mijn hele reis. Niks is zeker of staat vast, meestal niet tot een paar dagen van tevoren, en dat is heerlijk, want zo kan ik doen waar ik op dat moment zin in heb en heb ik de vrijheid om alle kanten op te gaan en met de flow mee te gaan, maar soms is het ook een beetje zenuwslopend en altijd op het laatste moment best wel weer spannend. Tot nu toe verloopt het allemaal heel soepeltjes overigens.

Na twee en een half maand reizen bleek ik dan nog steeds in Frankrijk te zitten! Maar vanaf vandaag dus op naar een nieuw land, nieuwe taal, cultuur en mensen, op naar Spanje.

In Frankrijk heb ik een supertijd gehad, veelzijdig en altijd nieuwe toffe ervaringen die ik zal proberen op een beknopte manier te omschrijven.

Na op de geitenboerderij gewerkt te hebben met lieve Veronica was het voor haar tijd om terug naar Nederland te vertrekken. Best wel een moeilijk afscheid: in die twee en halve week hebben we veel samen gedeeld en zijn we nog dichter naar elkaar toe gegroeid. Een hele mooie en bijzondere periode samen, die eind augustus tot zjin einde kwam. Daarnaast betekende dat ook dat mijn reis vanaf dan alleen verder zou gaan, en op dat moment had ik ook nog geen flauw idee wat ik daarna zou gaan doen.

Dat kwam al gauw goed. Dat Els mij La Rochelle aanraadde, en dat ik de dag daarna Lara ontmoette die in La Rochelle woont en me vrijwel meteen uitnodigde om op bezoek te komen als ik zin had, was voor mij genoeg reden om dat dan ook te doen.

La Rochelle is een mooi klein havenstadje waar ik meteen de eerste avond werd ondergedompeld in de grote sociale kringen van Lara en al snel veel reizigers en seizoenswerkers heb leren kennen. Mijn eerste zonsondergang in La Rochelle heb ik gezien vanaf het bovenste dek van een groot schip wat zowel een museum als een bar is, erg tof dus!
Heb er mensen leren kennen die voornamelijk in de recreatie of op boten werken. Waardoor je dus ook uitgenodigd wordt voor boottripjes, zee-kano-peddelen, zeilen etc.
Als je een avondje de zee op gaat met een zeilbootje, de zon in de zee ziet zakken en dan ook nog eens voor het eerst in je leven oesters eet, besef je dat je het wel heel goed getroffen hebt. ;)

Na La Rochelle zette mijn reis zich voort richting de Creuse, naar Boussac-Limousin. Terug naar het rustige platteland en de mooie uitzichten, om daar een tijdje mee te werken op de camping van Hanneke's ouders.
Even een break van al dat Frans! Hier kwam ik voornamelijk Nederlanders tegen, zowel gasten als medewerkers en vrijwilligers.
In de twee weken van mijn verblijf daar was het rustig op de camping, aangezien het seizoen op zijn einde liep. Tijd voor wat terreinonderhoud e.d. naast de standaard werkzaamheden door, restaurant, bar, klusjes etc.
Toch nog gematst met een paar dagen heel mooi weer, tussen de regen door, en met een leuke Jazz-week die op het programma stond, waarin een aantal avonden een heerlijk buffet geserveerd werd waar je van kon genieten terwijl je oortjes werden getrakteerd op live (jazz)klanken, goeie sfeer en leuke mensen!

Eind september was het dan zover. De druivenpluk. Samen met een groep van zo'n 30 anderen (allemaal Fransen!) 8 dagen lang tussen de wijngaarden gebikkeld. Fysiek heel zwaar, gelukkig was daar de goeie sfeer in de groep om het allemaal draaglijk te maken. Een overzichtje van de dagelijkse indeling:

06:30 - gewekt/ontbijt
07:30 - begin werkdag
09:00 - tweede 'petit dejouner' (ontbijt) in het veld en tevens eerste glas rode wijn (!)
12:00 - pauze, lunch, siesta
13:30 - terug in de wijngaarden
17:30 - einde werkdag
18:30 - aperitief
19:00 - avondeten
20:00 - ??? - doodmoe en niet meer kunnen bewegen, of feest in de 'cabanne' in de tuin voor de druivenplukkers. Meestal dat laatste ook al was je doodmoe en kon je amper nog bewegen ;)

Dag 2 en 3 waren fysiek voor mij het zwaarst. Dan voel je de (spier)pijn in je rug en benen en eigenlijk overal waar je maar pijn kan hebben het meest, daarna raak je enigszins gewend.
Op de derde dag dacht ik, die Fransen hebben er vast allemaal verstand van, dus waarom niet de 'Franse tactiek' uitproberen, dat wil zeggen, elke keer dat de baas 'allé les jeunes, on va a boire un coup!' riep, we een korte pauze van een paar minuten hielden waarbij er een glaasje wijn gedronken werd.
En dat was ongeveer om het uur.
Nee, geen goed idee dus. Het ging er niet sneller op die dag, de heuvels leken alleen maar steiler te worden, de rijen van de wingaard alleen maar langer en ik sneed alleen maar meer in mijn handen ;) De dagen erop heb ik de wijn maar tot na de werkdag bewaard ;)
Al met al een heftige maar hele toffe ervaring, leuke mensen ontmoet, veel veel plezier gehad en mijn eerste betaalde seizoensbaantje overleefd. De wijn uit Beaujolais van 2013 zal ongetwijfeld heerlijke wijn zijn.

Na de druivenpluk brak mijn laatste etappe in la France aan, al vist ik dat toen ook nog niet. St. Pierreville was de bestemming, een klein inieminiedorpje in de Ardeche, in de bergen, de berghellingen inmiddels gehuld in hele mooi herfstkleuren.
Een klein dorpje waar je geen bereik hebt op je telefoon en waar huizen gewoon altijd open zijn en auto's ook, met sleutel en al erin. Waar ongeveer het hele dorp in Ardelaine werkt, een wolfabriek die ooit begon als een community en nu allerlei wol producten produceert, een museum en een restaurant heeft. Waar het hele dorp elkaar kent. En je dus ook behoorlijk opvalt als je daar ineens aankomt en een paar weken blijft. En waar de dochter van de eigenaren van de wolfabriek een eigen conserverie heeft opgezet waar ze lokale en biologische groenten inmaakt en allerlei andere lekkerneitjes maakt, waar ik een tijdje heb meegeholpen.
De bedoeling was dat ik daar kastanjes zou gaan rapen, maar op het moment dat ik daar aankwam waren ze nog niet van de boom gevallen dus viel er niet veel te rapen. In de tussentijd heb ik dus geholpen in de conserverie. Veel groentes ingemaakt, en koekjes en brood gebakken, en moussaka´s en gevulde tomaten in pot gemaakt en andere gekke creaties bedacht.

Met kastanjes rapen heb ik spieren gekweekt, beenpieren door de berghellingen op en af lopen, armspieren door de volle kastanjezakken tillen... had ik dit een maand gedaan dan ging ik denk ik richting bodybuilder formaat. Gelukkig was het ook maar voor een weekje ;) Met een dagrecord van 140 kilo kastanjes!

Op het moment dat ik dit begon te schrijven zat ik op het station in Valence, France. Een beetje zenuwachtig om me heen kijkend. Wat als ik mijn lift naar Spanje niet vind? En waar kom ik nu weer terecht? En wat ga ik doen? En komt het wel goed, en en en....

Maar, alles is goed. Inmiddels ben ik in Barcelona beland, heb ik een gezellige rit gehad, heb ik een leuk hostel gevonden met veel toffe reizigers en staff, en heb ik vandaag de stad wat bekeken en op het strand gehangen. Heerlijk :)
In afwachting of ik een 10 daagse cursus meditatie kan doen vlakbij Barcelona, waar ik me voor heb ingeschreven, blijf ik een paar dagen hier. De cursus was vol toen ik me inschreef maar de mogelijkheid is er dat er nog een plekje vrijkomt op het laatste moment. Daar hoop ik op. Zo ja, dan begin ik woensdag al. Zo niet, weet ik nog niet wat ik ga doen.
Maar dat is dan weer de charme van deze reis. En het spannende, het soms vermoeiende maar altijd verrassende en datgene wat ik niet anders had gewild in deze reis.

Foto's volgen zsm!

Tot de volgende update, met waarschijnlijk grootsere ontwikkelingen en verdere stappen...

Liefs vanuit Barcelona!